De Blote Basten


Ik heb niet geslapen, het is te warm en ik ben te onrustig. Beelden van de afgelopen dagen verschijnen als dromen aan me als ik even slaap maar als ik weer wakker wordt besef ik dat ze echt bestaan. Ik lijk godverdomme Marco Borsato wel. Om 7.00 uur zitten we in de trein. We hebben het advies gekregen eerste klas te reizen dus dat hebben we maar gedaan. Altijd luisteren naar adviezen van een andere reiziger. Die ziet er ook goed uit, die eerste klas. De trein gaat snel en alle verhalen over dat moeizame reizen hier, blijken of lijken tot dusver niet te kloppen. Tevreden constateer ik dit, als de trein zich in gang zet. Een minuut later denk ik al weer heel anders. Zo gaat dit in dit land van uitersten. Gedachten hebben hier een zeer korte houdbaarheidsdatum. Heel India wordt intussen wakker en dat zullen we weten ook. Horden mannen trekken langs de rails om hun ochtendstoelgang te doen. Staand met de voeten op de rails en dan hurken, dat schijnt de ideale positie te zijn.


Waarschijnlijk omdat je dan met je kont net boven de grond bungelt. Dat is in Franse wegrestauranttoiletten wel even anders.
In hun hand houden de mannen een soort bakje waarin waarschijnlijk zeep of water zit om zich daarna te wassen. De eerste twee kilometer van de reis ruikt naar poep. Het geeft je het gevoel dat het nooit goed zal komen met dit land. Na die twee kilometer gaat de reis toch voorspoedig en durf ik mijn neus soms weer open te doen.
Nog voor we aankomen in Agra, worden we in de trein al geconfronteerd met diverse fietsrijders. We worden er door één gevangen en deze rijdt ons naar, het Tourist Resthouse. Agra lijkt een oase vol rust, de kamer is goed en schoon en dat allemaal ook nog eens voor weinig. Na wat eten gaan we richting Taj Mahal. Eén van de zoveel wereldwonderen. Ik weet niet wat ik me ervan moet voorstellen dus dat probeer ik ook niet. Zigzaggend door handelaren met zwepen, slangen, marmer, fotorolletjes banen we ons een weg naar de Taj Mahal, Schoentjes uit en een poortje door en daar is ie. Waarschijnlijk staat mijn mond open. Het heeft totaal geen zin om woorden te vinden. Dertig seconden later zie ik dat ik tien dia,s heb genomen. De echte Taj Mahal komt er natuurlijk nooit op te staan want die is hier en valt niet in een dia te vangen.


Een stokoud, in een wit kleed gehuld mannetje komt naar ons toe gelopen. Hij past precies in deze wereld van schoonheid. Met een glimlach op mijn gezicht gebeiteld kijk ik hem aan. “ Come, come sir. Come “ wenkt hij ons. Ondanks alle achterdocht opgebouwd in de afgelopen dagen, ga ik naar hem toe. Bij hem gekomen wijst hij op de grond. Onder hem een tegel met een miniem kruisje. “ Foto one sir. “ Ik ga staan kijk naar de Taj Mahal en dan door de zoeker van mijn fototoestel. Ik ga toch niet de foto nemen die deze stokoude man me adviseert te nemen? Foto one sir! Ach één foto nou en! Ik heb hem genomen. “ Come come sir, “ ik ga weer achter het mannetje aan. Witte jurk sleept over het marmer. Stok tikt op de rond. Weer staat hij stil, wijst naar beneden, miniem kruisje op een tegel, “ foto two sir. “ Zo gaat dit door tot “ foto ten “ en ik neem ze allemaal. Ik ben geloof ik niet zo assertief. Nee ik weet zeker dat ik niet assertief ben. Dat gaat me nog lelijk opbreken in dit land en waarschijnlijk in mijn verder leven. Soms doe ik wel, of zeg ik wel dat ik assertief ben, of assertief kan zijn maar dat is gelogen. Dat is me anders voordoen dan ik ben.


“ Pay sir “ zegt het oude mannetjes in de witte jurk nu. Dat komt toch nog onverwacht. Wat een naïviteit van mijn kant. Ik ben niet assertief en ook nog eens naïef een dodelijk combinatie in dit land. Hoeveel moet ik het mannetje geven? Dat weet ik ook nog niet want ik kan nog niet zo goed omgaan met het geld hier. Het omrekenen duurt nog wat te lang. Ik ben er pas een kleine week. Het mannetje staat er nog, in zijn jurk, met een stok. Ik geef hem iets dat hem teleurstelt. Dat is een goed teken. Snel loop ik weg bij hem. Even later zit ik weer helemaal in de Taj Mahal en ben ik mijn problemen van daarnet vergeten. Wat mooi is ie. Wat een grigrantischoogstrele bouwsel verzin ik.