Mr. Gufo


Ik heb nu al vijf keer dezelfde lade open getrokken, tien keer in de boekenkast gekeken maar het vakantieschriftje India 1990 nog niet gevonden. Dat is vervelend want het verhaal dat ik wil opschrijven stamt uit India 1990. Mijn eerst verre reis en daarom in mijn belevenis de mooiste, de beste, de interessantste en vooral de zwaarste. Dat schriftje heb ik nodig om even te controleren of het verhaal dat ik wil vertellen nog wel klopt of dat ik het in de loop der jaren tijden verjaardagen en andere bijeenkomsten zo heb vervormd dat er geen reet meer van klopt. Dat maakt het verhaal er niet minder op maar goed ik wil even weten wat op dat moment de werkelijkheid was. Ik weet dat het erg is dat mensen tijdens vakanties in schriftjes schrijven, ik erger me er ook aan, al die mensen, al die schriftjes. In een schriftje schrijven is bijna net zo erg als iemand die de hele reis door een camera kijkt. Dat weet ik best maar ik troost mezelf dat ik er een goeie reden voor heb. Ik schrijf niet omdat mensen me dan zien schrijven maar omdat ik het een beetje mijn vak is. Maar misschien bedenk ik me nu, schrijven die mensen op vakantie juist daarom. Dat andere mensen denken van de schriftjesschrijver dat het een echte schrijver is.

Maar dat schriftje kan ik dus niet vinden, zesde keer la open een beetje rommelen onder wat ouwe enveloppen en daar ligt het. Een blauw schriftje, schoolschriftje, slordig, even bladeren. Ik heb de bladzijden genummerd, op blz 19 staat: In de trein tegenover me, zit een Indiase militair met wie ik een vriendelijke conversatie heb. Na een tijdje begint hij me allerlei voedingswaren aan te bieden.. Ik voel op me klompen aan dat een weigering groot verdriet zal brengen. Het begint met een zout koekje maar daarna slaat het noodlot toe, in de vorm van een Indiaas ontbijtje. Pan ( Indiaas brood. ) en een groene smurrie, later leer ik currie. Ik kan geen nee zeggen. Een probleem dat me mijn hele leven al parten speelt. Vanaf hap een begint mijn lichaam te protesteren. Niet te omschrijven wat voor smaak zich met mijn speeksel mengt. Ik heb dit namelijk nog nooit geproefd en om even duidelijk te zijn , het is niet lekker. Het is wel heet. Ik neem nog wat happen en hapjes van de maaltijd. Ik blader even door en lees dan: “ In het hotel blijk ik ziek te zijn. Hoofdpijn., reumatiek, diaree, waterleiding gasfabriek.
De dagen erna wordt de toestand niet beter, zeker niet na een busreis van zeventien uur. We komen aan in Joshimath in de voorlopers van de Himalaya. Het is mooi zeggen mijn vrienden en reisgenoten Peter en Esther. Ik vind niets mooi. Ik ben blij dat ik leef, alhoewel de dood nu ook wel lekker zou zijn. Peter en Esther besluiten me naar een dokter te brengen als ik die nacht op de wc doorbreng achter een muurtje in de drie persoonskamer die we samen bewonen.

Ik vind alles goed. Misschien dat hij de dokter de misselijkheid kan wegnemen en de egel uit mijn buik kan halen. De dokter heet dokter Rana en hij heeft een praktijk in een ouwe garage. De onderzoekskamer is met een gordijn gescheiden van de wachtkamer Hij vraagt mijn naam ik zeg Viggo en noemt vanaf dat moment alleen nog maar Mr Gufo. Dokter Rana zit achter zijn bureau. Hij kijkt in mijn ogen en hij kijkt naar mijn tong. Daarna vraagt hij over zijn te grote bril kijkend, tell me mr Gufo “ what color is your shit today? “
Ik denk nog even dat ik hallucineer maar hoor mezelf al antwoorden dat het only water is wat er uit komt. Uit een lade komen dan pillen en de dokter loopt mee naar het gebouw dat zich hotel noemt en geeft de kok het recept van het gerecht dat ik moet eten de komende drie dagen. Aan de ogen van de kok zie ik dat het niet lekker wordt.

Vanaf die dag bezoek ik iedere dag dr Rana, elke dag stelt hij de vraag: “ Mr Gufo tell me how is your shit today. You should look at your shit everyday Mr Gufo. “ No matter hoe vol de praktijk ook zit met engels sprekende Indiers, ik moet dr Rana alles in geuren en kleuren uit de doeken doen. Mijn reisvrienden Peter en Esther gaan alleen al mee om dat moment te mogen mee maken. Dr Rana noemt ze trouwens Mr en Mrs Pieter. De laatste keer dat ik bij dr Rana kom voel ik me een stuk beter. Nadat ik color off my shit that day heb verteld, verteld Esther aan de dokter dat zij zich ook niet zo goed voelt. Dr Rana kijkt in de ogen van Esther, kijkt naar de tong van Esther en kijkt dan naar Peter. Mr Pieter tell me zegt hij “ what is the color off the shit off Mrs Pieter today. Peter kijkt de dokter gescrhokken aan maar de dokter vervolgt met you should look at the shit of Mrs Pieter everyday from now on Mr Pieter.