Fathepur Sikri


We vertrekken vanochtend om half tien en dat is een Christelijke tijd om te vertrekken in dit Hindoeland.


Op weg naar Fathepur Sikri. Eens de hoofdstad van dit deel van India. Akbar een moslimheerser van lang geleden, bouwde hier in het niets een stad en ging er wonen met wat vrienden en een harem vol. Niet slecht dus. Na een tijd moest hij vertrekken omdat er geen water genoeg was. En zeg nou zelf, wat heb je aan een harem zonder water.


Onder weg zien we al snel een dooie os langs de weg liggen. Je ziet het, maar voordat je er iets over kan denken ben je al weer verder en zie je opeens gieren. Heel logisch denk ik, want de dood trekt nu eenmaal gieren aan. Tenminste dat weet je van Richard Attenborough en anderen die films over de natuur maken. Nu zie je het dus voor het eerst live gebeuren. De aaseter in actie. Het verrast je niet maar in het echt is het toch net even anders. De os wordt live opgegeten. Automatisch kijk ik toch even of ik sir Richard zie.
Voor ons verschijnen op de weg een stelletje mannen met beren. De os en de gieren zijn even opgeslagen en ik zie hoe we met een klere vaart voorbij de beren proberen te rijden. De mannen met de beren proberen dat te vermijden. De beren hebben een touw om hun neus en worden met een stok die aan het touw vat zit, aan die neus omhoog getrokken. Dancing bears roepen de mannen, pay as you like, dancing bears. Het is de eerst keer dat ik de uitdrukking “ pay as you like “ hoor en zeker niet de laatste. We scheuren voorbij de dancing bears en ik hoop dat even de laatte indrukken waren op weg naar onze bestemming. Ik ben bang dat mijn harde schijf vol is voor dat we aankomen. Gelukkig worden de contouren van de verlaten stad zichtbaar en even later beginnen we het gevecht met de gidsen deel 1. De eerste gids die we tegenkomen begint midden in een verhaal en heeft zichzelf eigenlijk al aangenomen. Wij leggen hem uit dat we “ ourself “ willen kijken. Dat we een reisgids hebben in boekvorm en dat we het daarmee gaan redden. De gids praat gewoon door. “ In the front of you “ you see…… Wij leggen weer geduldig uit dat “ we don’t need him “ en proberen te ontkomen. Dat valt helemaal niet mee. Steeds duikt de gids op en begint een verhaal.
Mijn vriend Peter wordt na een keer of tien echt kwaad en dat maakt toch wel indruk.


Zelfs ik ben een beetje van slag af. De gids verdwijnt. Voor hoe lang? De schoenen gaan weer uit. En binnen worden we overspoeld door nieuwe gidsen. Te veel om kwijt te raken. Eentje komt via mijn broekspijp omhoog en praat uit mijn gulp.


We besluiten de eerste gids te gaan halen en hem te goed te betalen om zijn mond de hele tijd dicht te houden. Op die manier houdt hij de andere gidsen weg en kunnen we ourselves toch rustig kijken. We laten ons door de gids nog even in een discussie lokken over het geloof maar daar maken we toch ook maar een eind aan. We komen er niet uit. De stad lijkt trouwens alleen uit een paleis en een moskee te bestaan. Rood steen, mooie vertrekjes. Akbar had het goed voor elkaar. Dan moeten we de gids nog wat betalen. Want dat weten we nu wel, je moet altijd weer meer betalen. Pay as you like, maar als het te weinig is dan moet je nog wat rupees bijleggen. Pay hundred, pay two hundred sir. Natuurlijk hebben ze nooit genoeg, de armoe straalt ervan af maar toch houd het een keer op. Ik kan dit tekort niet in mijn eentje dichten. De gids betaald. “ Sir do you wanna buy whip. “ Weer die zwepen. Knallend gaan ze door de lucht. De Sm er zou zich in een hemel wanen, die sport beoefen ik niet dus de zweep ka mij gestolen worden. Pay as you like gaat ie weer. Ze verkopen hier de verkeerde dingen. Ik heb zin in een colaatje. Maar in India mogen ze geen cola verkopen. We moeten het hier doen met en surrogaatcola. “ thumps up “ heet het en smaakt naar dropwater. Je hebt ook nog Tampacola en dat maakt nog smeriger. Zo erg dat je gaat verlangen naar Thumps up. Dan maar een kopje koffie drinken in het restaurant. Achteraf blijkt dat die nog moet worden geplukt dus bestel ik na en half uur op die kofkie wachten een thee. Without milk, with sugar en dus krijg je with milk without sugar. Ik ben te moe om alles weer uit te moeten leggen. We gaan terug naar het resthouse. Onderweg zien we de dancing bears van verre staan. Wat zijn er veel. Ze vormen een niet te passeren obstakel, dat wordt dus weer “ pay as you like. “ Onze rickshawrider gaat er echter eens goed voor zitten. De eerste beer wordt rechts gepasseerd, de tweede links. We rijden recht op de grootste beer van allen af. “ Pay as you like “ staat er in zijn buik geschoren. De beer strekt zich uit en de rickshawrijder ziet kans op tussen zijn benen door te rijden. Panna!!! Nog maar net bekomen van die opwinding wordt een vierde beer door een jongetje met een stok omhoog getrokken. Medelijden maakt zich van me meester. De beer is niets meer. De beer kan alleen nog maar dansen en broodjes smeren. Wat een hondenleven. Ik gooi wat rupees in de lucht, misschien kopen ze wat te eten voor de beren. Even later rijden we in stilte langs het karkas van de os. Eén gier neemt nog een laatste pikje. Ik heb geen honger meer. Ik wil alleen nog maar inslapen met de stem van Richard Attenborough.