Jammu Machid



Daar gaan we, richting "Het Rode Fort"

We nemen een rickshaw, zeg maar een huifkar met een fiets daarvoor. Op die fiets zit meestal een heel dun mannetje in een broek en een shirt die totaal met het lichaam verkleefd zijn. Je ziet de ribben van het mannetje door het shirt heen.


Het grote afpingelspel is begonnen. Want dat hoort er hier bij. Je moet altijd en overal afpingelen. Doe je dat niet, dan ben je geen goed reiziger. Ben je de risee van de backpacker, verpest je het voor de andere backpackers, die dan ook veel meer moeten betalen. En een backpacker is pas backpacker als hij voor alles het minimale betaald. Dat gaat me meteen al een beetje tegenstaan. Later meer daarover. Dat valt nog niet mee, dat afpingelen. De één is er ook beter in dan de andere. De één wil ook echt meer afpingelen dan de ander. Binnen reisgezelschappen is het wel of niet goed afpingelen reden tot enorme ruzie.


Als we de onderhandelingen na een klein uurtje hebben afgerond bevinden we ons al snel in een kalverstraat vol auto’s, fietsen, karren met ossen, loslopende koeien en nog wat andere beesten. En als we even later zonder ongeluk aankomen bij het “ Rode Fort “ stappen we zielsgelukkig uit. Peter trapt meteen bijna op een bedelaar die op de grond ligt. De jongen staat op, de helft van zijn gezicht is zwart van de modder. Ik schrik me de zogenaamde pleuris, knik vriendelijk en loop daarna door om de indruk te verwerken. Ik ben blij dat de jongen ons laat gaan. We komen voor de “ sound and light show “ van “ Het Rode Fort “ In de travel survival kit aangeduid als iets wat je niet zou moeten missen. Daar we op niemand af kunnen gaan is “ the travel survival kit “ onze beste vriend deze eerste dagen op reis. Het is de bijbel en de koran van de reiziger. Voluit “ the lonely planet travel survival kit. “ Ik kijk er bijna van minuut tot minuut in om enig houvast te krijgen in deze wereld vol nieuwe gevaren. Daarom zie ik de eerste uren ook te weinig van mijn omgeving. Al snel zullen we hem liefkozend “ the kit “ noemen. The kit zit er ook wel eens naast want de “ the sound and light show” duurt nogal lang en er is nogal niks aan. Na de show besluiten we nog even met een rickshaw door “ Old Delhi “ te gaan.


We nemen weer een fietsrickshaw weer met zijn drieën, natuurlijk schaam je je daarvoor maar de fietser weet ons meestal te overtuigen dat het voor hem geen probleem is. Als je voorstelt een collega te vragen staat het gezicht zo op huilen dat je uit medelijden maar met zijn drieën in gaat zitten. We zeggen tegen elkaar “ Hij wil het zelf en wassen onze gedachten in onschuld.” Even later zien we hele gezinnen rondgefietst worden met huisraad en al en voelen we ons een stuk beter. Old Delhi is ongelooflijk mooi, ik krijg het bijna niet allemaal aangekeken. Intussen heb ik ook al drie rolletjes dia’s volgeschoten. IK zie de wereld dus ook nog een bijna volledig door de zoeker van een fototoestel. Misschien is dat ook wel het beste. Anders zou ik teveel beelden binnenkrijgen. Stukje bij beetje moet ik het land verkennen, toelaten op mijn netvlies. Mijn neus maakt overuren. Zelden zoveel geuren geroken. Van heerlijke bloemenaroma,s naar zweetlucht naar poeplucht en dan weer naar de lucht van scherpe kruidenmengsels, iedere straat heeft hier zijn eigen geur. De kleuren en geuren en het straatbeeld stellen mijn voorstellingsvermogen op de proef. Het zijn de sprookjes van duizenden één nacht in werkelijkheid. Maar sprookjes bestaan hier echt.


Moe van alle indrukken gaan we terug naar het hotel om te slapen. Dat lukt niet, het is te warm en ik zie alle beelden en ruik alle geuren weer. Het land verlaat me deze nacht. Gevoelens van extreem geluk en eenzaamheid volgen elkaar in snel tempo op. Stop het gevoel, stop de beelden, stop de geuren.
Morgen moet ik weer verder.


Om een lang verhaal kort te maken, het was een geweldige reis met veel hapjes en veel drankjes, een geslaagd optreden, een leuk gesprek met de ambassadeur, een fijne logeerpartij bij de RABO-bank directeur Jakarta, die ons legio nieuwe uitdrukkingen leerde, uitstapjes naar theetuinen, een botanisch park, een bezoek aan de Nederlandse school, wat cruisen in het nachtleven van Jakarta. Aandacht van Indonesische schonen van lichte zeden, maar toch alle aandacht telt, een geslaagd uitstapje naar Balie, witte palmstranden, huizenhoge golven, massage, Red snapper, whiskas,( bij ons whiskey ), Sawa's met honderden kleuren groen, kortom alles wat zo'n werkbezoekje tot een hoogtepunt van het seizoen maakt. Maar natuurlijk waren we blij toen we naar huis gingen, alwaar we op een volgestroomd Schiphol tassen vol met souvenirs konden overhandigen aan geliefden en vrienden. Alweer een ervaring rijker en vooral de verzuchting, " Jongens, was het allemaal nog maar van ons. "